De grootste drempel is je eigen achterdeur

Meewandelen op Texel, de noordelijkste wandelgroep van Nederland

“Zo ben ik net m’n hond”, grapt Jillert terwijl hij midden op de weg staat te squatten. De andere wandelaars in de groep rollen bijna over de grond van het lachen. Wandelbegeleider en fysiotherapeut Robert Bakker heeft de deelnemers gevraagd tien keer te squatten. “Alsof je op een Frans toilet zit”, voegt hij toe. De wandelaars doen braaf wat er van ze gevraagd wordt.

Met eilandse slag

De luchtige stemming kenmerkt de hele wandeling. En niet alleen vanavond. Elke week wandelen de 9 deelnemers aan de Texelse Nationale Diabetes Challenge met veel plezier een uur in en om Den Burg. Ze zitten al in week 13 want ze zijn drie weken eerder begonnen. “Op Texel doen we het net even anders”, vertelt Robert. “We sluiten ook niet af op het NDC Festival in Arnhem, maar we doen met elkaar mee aan de Halve Marathon hier op het eiland op 29 september, een dag na het Festival. De wandelaars kiezen dan voor de 3, 6 of 10 kilometer. Die laatste afstand start vanaf de TESO-boot, samen met honderden renners van de Halve Marathon. Dat is voor een Texelaar de ultieme droom.”

De eilandse saamhorigheid ligt ten grondslag aan die keuze. Als je toegejuicht wordt door je eigen familie en vrienden geeft dat een enorme stimulans. De kers op de taart van 20 weken inspanning. Inmiddels loopt de weg glooiend omhoog. Robert geeft ons opdracht een tempo aan te houden “alsof de we de bus moeten halen”. Opnieuw gelach, hier rijden geen bussen. We zijn aan de rand van de Hoge Berg, de 150.000 jaar oude keileemstuwwal uit de voorlaatste ijstijd. Het landschapsreservaat met z’n karakteristieke Texelse ‘tuunwallen’ vormt de perfecte achtergrond voor de wekelijkse wandeling met de NDC-groep.

Verrassende ontmoetingen

Robert doet voor het tweede jaar mee met een Texelse groep. De groep van vorig jaar is blijven doorwandelen en doet ook dit jaar weer mee, op een andere dag. De deelnemers die dit jaar voor het eerst meelopen zijn stuk voor stuk enthousiast over Roberts begeleiding. “Door Robert heb ik plezier in bewegen gekregen”, vertelt Dirk. Voorheen ging ik echt niet doelloos een rondje lopen, nu heb ik gisteren zomaar een rondje over de markt gelopen!” Jolanda kan zelfs al 10 kilometer lopen. “Ik vond het eerst maar niks om met andere mensen met diabetes te lopen. Maar die mening heb ik moeten herzien. Het is een ontzettende stimulans om met anderen te lopen en er ontstaan connecties met mensen die ik anders nooit zou hebben gekend.”

Regelmatig wandelt er iemand mee die de deelnemers informatie en tips geeft. Een diëtist, een pedicure, allemaal geven ze nieuwe inzichten waar de deelnemers iets aan hebben. Ondertussen doen we weer even een oefening alsof we punaises onder de voeten hebben. Het valt nog niet mee om op je hakken te staan. “Robert heeft me geleerd dat ik geen prestatie hoef te leveren, maar dat ik het alleen maar hoef vol te houden. Dat ik het niet fout kan doen”, legt Ruud uit.

Menselijk compensatiegedrag

We staan even stil en terwijl we met onze heupen draaien legt Robert uit dat we vanaf ons 35e jaar 1% spiercellen per jaar verliezen. Hoe ouder we worden, hoe meer inspanning we moeten leveren om onze spierkracht en stabiliteit op peil te houden. “Wij mensen zijn erg goed in compenseren. Als we een trap op lopen, gebruiken we gedachteloos de leuning. Als we van een stoel opstaan gebruiken we de zitting om ons af te duwen. Als je jezelf aanleert bij al die kleine zaken je eigen spierkracht te gebruiken, ben je al een heel eind op weg”, legt Robert uit.

Oh ja, diabetes

We sluiten met koffie en thee af waar we gestart zijn, in de Texelse sporthal. Robert deelt her en der nog een A4-tje met oefeningen voor thuis uit. Ik vraag of er onderling ook over diabetes wordt gesproken. “Oh ja, ik zal even de app laten zien”, zegt Martin. Een uur geleden zat hij op 9,5. Nu is dat 7,3. “Het wandelen met de groep heeft mijn leven veranderd. In je eentje blijf je bij slecht weer lekker binnen, maar nu verzaak ik nooit. Als de bliepjes in de appgroep hoor binnenkomen en ik zie foto’s van mensen die aan het wandelen zijn, denk ik: shit, die loopt ook, dan ga ik toch ook maar!”

Voor Robert is deze editie van de NDC nu al geslaagd. “Ieder mens dat ik ‘in de biene’ kan krijgen, telt”, zegt Robert op z’n Texels. “Iedereen presteert op z’n eigen manier. Maar de grootste drempel is iemands eigen achterdeur. Als ik kan helpen die drempel te overwinnen, is mijn missie geslaagd.”

Met dank aan de Texelse NDC-groep, geïnspireerd door Robert Bakker: Jolanda, Martin, Wil, Dirk, Ruud, Anne, Jillert, Mirjam en Vanessa.

Wil je in 2025 ook een wandelgroep organiseren? Of wil je gewoon op de hoogte blijven en meer informatie ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.