Daar doen we het voor

Door Bas van de Goor

Soms krijg ik de vraag waar ik het meest trots op ben als ik terugkijk op twintig jaar Bas van de Goor Foundation. Is dat het aantal mensen dat we hebben bereikt? De evenementen die we hebben georganiseerd? De prijzen die we hebben gewonnen? De samenwerkingen die zijn ontstaan?

Nee. Of nou ook. Het zijn de verhalen die mij trots maken. De verhalen van mensen die we in die 20 jaar konden helpen. De verhalen van mensen die iets ontdekten wat ze vooraf niet voor mogelijk hielden. Mensen die dachten dat bewegen niet meer voor hen was weggelegd. Mensen die hun vertrouwen kwijt waren geraakt. Mensen die zich alleen voelden met hun diabetes. En die vervolgens ontdekten dat er meer mogelijk was dan ze dachten. En zich fitter gaan voelen. Sterker. En het leven met diabetes daardoor weer ok vinden. Dit zijn de momenten waarop ik besef waarom we dit werk al twintig jaar doen.

Meer dan een wandeling

Nog niet zo lang geleden sprak ik iemand die had meegedaan aan de Nationale Wandeluitdaging. Op papier lijkt dat misschien niet bijzonder. Samen wandelen. Een paar keer per week naar buiten. Stap voor stap conditie opbouwen. Maar toen ze haar verhaal vertelde, hoorde ik iets anders. Ze vertelde niet over kilometers. Doordat ze meer was gaan wandelen, kreeg ze energie en daarmee ook zin om naar haar eetpatroon te kijken. Ze begon met koken. En dat vond ze zo leuk dat haar dochter, waarmee het contact langzaam aan het verslechteren was, ineens wekelijks over de vloer kwam om mee te eten. Prachtig om te zien hoe mensen niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk in beweging komen. Dat raakt me.

Want dat is precies wat ik in de afgelopen twintig jaar steeds opnieuw heb gezien. Achter elke activiteit, elk evenement en elk programma zit een mens. Iemand met twijfels. Iemand die een eerste stap zet of probeert te zetten. Iemand die ontdekt dat verandering mogelijk is.

Ik herken die onzekerheid

Misschien herken ik me wel zo goed in die mensen omdat ik zelf weet hoe onzeker diabetes je soms kan maken. Toen ik hoorde dat ik type 1 diabetes had, wist ik niet wat de toekomst zou brengen. Ik had vragen over sport. Over mijn gezondheid. Over wat ik nog wel en niet kon. Je wereld wordt niet ineens kleiner, maar zo voelt het soms wel. Veel mensen die wij ontmoeten hebben datzelfde gevoel. Ze weten dat bewegen gezond is. Ze willen best iets doen. Maar ze vragen zich af of het wel verstandig is. Of ze een hypo krijgen. Of ze het kunnen volhouden. Of ze niet de enige zijn die hiermee worstelen. Die onzekerheid is heel menselijk.

Daarom geloven wij zo sterk in samen doen. Niet omdat iedereen hetzelfde is. Maar omdat het helpt om te zien dat je niet alleen bent.

Verandering begint vaak klein

Als ik één ding heb geleerd in de afgelopen twintig jaar, dan is het dat verandering zelden begint met grote doelen. Ze begint met een eerste stap. Een eerste wandeling. Lezen over wat bewegen en sport met je lichaam doet. En dan gaan proberen. Een eerste sporttraining. Een eerste gesprek met iemand die begrijpt wat je doormaakt. Vaak zien wij mensen binnenkomen die vooral bezig zijn met wat er niet meer kan. Zo hoorden we een verhaal van een sportieve man die bij de diagnose had opgevangen dat het beter was om even niet te tennissen. Dat was zijn passie, hij tenniste 3 tot 4 keer per week. En van het een op andere moment heeft hij 2 jaar geen racket durven aanraken omdat was blijven hangen dat je beter kunt stoppen met sporten. Als een arts dat namelijk vlak na de diagnose zegt, gaat het diep in je systeem zitten. Pas jaren later ontdekte hij dat het wel mogelijk was. Niet omdat diabetes verdwenen is. Niet omdat alle problemen opeens zijn opgelost. Maar omdat ze weer vertrouwen hebben gekregen. Vertrouwen in hun lichaam. Vertrouwen in zichzelf. Vertrouwen in de toekomst.

Beweging brengt geluk

Natuurlijk weten we dat bewegen goed is voor je gezondheid. We kennen de onderzoeken. We kennen de cijfers. Maar eerlijk gezegd zijn dat niet de dingen die mij het meest raken. Wat mij raakt, is wat er gebeurt als mensen plezier krijgen in bewegen. Wanneer iemand weer durft mee te doen. Wanneer een kind ontdekt dat diabetes hem of haar niet tegenhoudt. Wanneer ouders zien dat hun zoon of dochter groeit in zelfvertrouwen. Wanneer deelnemers elkaar ontmoeten en merken dat ze niet de enige zijn. Dan gaat het al lang niet meer over sport. Dan gaat het over leven. Over vrijheid. Over verbinding. Over geluk.

Twintig jaar samen

Twintig jaar geleden hadden we nooit kunnen voorspellen waar we vandaag zouden staan. Wat begon vanuit mijn eigen ervaring met diabetes groeide uit tot een beweging van duizenden mensen, vrijwilligers, zorgprofessionals, deelnemers, partners en supporters die allemaal hetzelfde geloven: dat bewegen levens kan veranderen. Niet omdat het alle problemen oplost. Maar doordat het mensen helpt sterker te worden dan hun uitdagingen.

Als ik terugkijk op twintig jaar, dan zie ik mensen. Mensen die elkaar hebben geholpen. Mensen die elkaar hebben geïnspireerd. Mensen die elkaar in beweging hebben gebracht. En juist daarom kijk ik met zoveel vertrouwen naar de toekomst. Want als twintig jaar ons iets heeft geleerd, dan is het dit: De echte impact van ons werk zit niet in wat wij organiseren. Die zit in dat mensen weer durven.

Sportieve groet,

Bas

Ps. Help ons werk komende 20 jaar ook kunnen blijven doen; kijk hoe op www.bvdgf.org/20jaar