Mees begint met kickboksen: “Ik ben de baas over mijn diabetes, niet andersom.”

Na jaren fanatiek roeien op hoog niveau staat Mees nu aan de start van een nieuw sporttraject: kickboksen. In deze blog vertelt hij hoe het is om zo’n intensief traject aan te gaan met type 1 diabetes. Hij deelt de uitdagingen die daarbij komen kijken en geeft met zijn weeklogboek een inkijkje in hoe hij dit stap voor stap aanpakt.

Een normale zomer, tot alles ineens anders werd

Mees is 27 jaar, woont in Amsterdam en rondt zijn master Sustainable Business Innovation in Utrecht af. Sport speelt al jarenlang een grote rol in zijn leven. Ongeveer 4,5 jaar geleden kreeg hij de diagnose type 1 diabetes. “Dat was na eigenlijk gewoon een hele normale zomer. Ik trainde veel, dus in het begin dacht ik vooral: ben ik misschien gewoon oververmoeid? Maar ik kreeg wel allerlei gekke symptomen. Veel dorst, heel vaak plassen, ook ’s nachts meerdere keren. Ik zag soms wazig en voelde me gewoon raar. Ik kon het eigenlijk nergens mee vergelijken.” Tijdens een vakantie in Frankrijk werd steeds duidelijker dat er iets niet klopte. Kort daarna volgde via de huisarts en het ziekenhuis de diagnose.

Een groot vraagteken

Voor Mees voelde die diagnose vooral als iets wat hij nog niet kon overzien. “Het was wel een soort shock, maar ook gewoon één groot vraagteken. Ik wist helemaal niet goed wat het inhield. Pas later leer je wat het echt betekent. Dan kom je erachter dat het gewoon hard werken is. Je moet je glucose onder controle houden en dat helemaal zelf organiseren. Je bent eigenlijk de bestuurder van iets waar andere mensen nooit over nadenken.”

Mentale uitdagingen na de diagnose

De diagnose kwam extra hard binnen omdat Mees midden in het wedstrijdroeien zat. “Het eerste wat ik vroeg was: kan ik nog roeien? Ik zat toen in een periode waarin ik heel veel sportte en daar ook heel veel plezier uit haalde. De arts zei toen dat het verstandig was om eerst niet zo intensief te sporten. Ik moest eerst mijn lichaam opnieuw leren kennen. Achteraf snap ik dat goed, maar op dat moment vond ik dat gewoon heel moeilijk.”

De periode daarna was ook mentaal zwaar voor Mees. “Ik ben best oplossingsgericht, dus ik ging snel in het praktische zitten. Maar ondertussen had ik er ook echt verdriet van. Het is ook wel een vorm van rouw. En omdat ik best perfectionistisch ben, vond ik het heel moeilijk dat het niet perfect te managen is.”

Leren leven met diabetes

In het begin was Mees veel bezig met zoeken naar oplossingen. Uiteindelijk hielp het hem juist om daar minder op te focussen. “Mijn vader zei op een gegeven moment: het is goed om je erin te verdiepen, maar je moet er niet te veel aan vasthouden. Anders ben je je hele leven aan het wachten op iets wat misschien nog heel lang duurt. Toen dacht ik: hij heeft gelijk. Ik moet gewoon hiermee leren leven en een manier vinden waarop het voor mij werkt.”

Ook gesprekken met een diabetespsycholoog hielpen hem daarbij. “In het begin was die cirkel van diabetes heel groot, omdat ik er natuurlijk constant mee bezig was. Maar op een gegeven moment moet die cirkel kleiner worden. Niet omdat diabetes niet belangrijk is, maar omdat het niet je hele leven moet gaan overheersen. Je moet je leven leven, en diabetes komt daarbij. Niet andersom.”

Voorzichtig terug naar sport

De stap terug naar sporten kwam niet meteen. Eerst deed Mees mee aan een onderzoek bij de VU. Dat gaf hem vertrouwen om weer in beweging te komen. “Dat was voor mij heel fijn, juist omdat het in een veilige omgeving was. Ze hielden mijn glucose goed in de gaten en ik kon leren wat er gebeurde als ik ging sporten. Toen leerde ik een beetje kennen wat sporten met mijn bloedsuiker deed, tijdens het sporten maar ook de dagen daarna.”

Toch bleef de drempel daarna nog een tijd hoog. “Juist toen ik in het dagelijks leven wat meer controle had, vond ik het spannend om weer intensief te gaan sporten. Dan denk je: ik heb nu een soort grip, en straks gooi ik alles weer open. Maar uiteindelijk moet je toch zelf ontdekken hoe jouw lichaam reageert.”

Waarom juist kickboksen?

Nu, bijna vijf jaar na zijn diagnose, is Mees begonnen aan een kickbokstraject via zijn vereniging. “Bij mijn vereniging was eerder ook al een kickboksgala georganiseerd. Dat was in 2021, net toen ik de diagnose had gekregen. Daarvoor dacht ik al: dat lijkt me eigenlijk wel heel gaaf om een keer te doen. Alleen toen was dat natuurlijk niet het moment. Nu zijn we weer vijf jaar later en het lijkt me gewoon heel vet om daar alsnog aan mee te doen.”

Voor hem is het meer dan alleen een persoonlijke uitdaging. “Ik wil wel wat meer awareness creëren voor mensen die ook diabetes hebben en die graag meer willen sporten. Kickboksen is best een grote sport waar veel mensen gewoon aan mee kunnen doen. Daarom leek het me juist leuk om met deze sport te laten zien dat je het gewoon kunt proberen.”

Niet nog strenger, maar juist iets losser

Kickboksen brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Door de intensiteit en de adrenaline reageert zijn lichaam anders dan bij andere sporten. Toch zit zijn grootste uitdaging nu juist in iets meer loslaten. “Mijn diabetesmanagement gaat al goed. Ik ben best perfectionistisch, dus voor mij zit de volgende stap juist meer in het loslaten. Minder streng zijn voor mezelf als een waarde een keer niet perfect is. Het hoeft niet perfect te gaan om toch goed bezig te zijn. Soms heb ik even een piek, maar dat is dan maar zo.”

Dat past ook bij hoe hij nu naar diabetes kijkt. “Ik ben de baas over mijn diabetes en niet andersom. Je kunt je heel erg blindstaren op losse waardes, maar het grotere plaatje telt ook. Als je veel beweegt, beter in je vel zit en gezonder leeft, dan is dat ook heel veel waard.”

Inkijkje in Mees’ wekelijkse logboek

Mees deelt zijn verhaal terwijl hij nog midden in dit kickbokstraject zit. “Wat ik hoop, is dat mensen met type 1 diabetes niet alleen begrijpen dat er drempels zijn om te sporten, maar dat je die ook kunt overwinnen als je het gewoon probeert. Voor mij werkt sporten gewoon heel goed. Je voelt je beter, het is een fijne uitlaatklep en het geeft ook meer vertrouwen in je lichaam.”

Daarom houdt Mees een logboek bij over hoe zijn traject verloopt, met als einddoel de kickbokswedstrijd zelf. Van pieken in bloedglucosewaardes tot een blauw oog: hij deelt zijn uitdagingen, hoe hij daarmee omgaat en de momenten waarop hij merkt dat het hem iets oplevert.

Een kijkje in Mees zijn logboek!

Week 1 en 2: Zoeken naar wat werkt

“Tijdens dit traject merk ik dat kickboksen echt anders is dan de sporten die ik hiervoor deed. Ik moet veel bewuster nadenken over mijn hulpmiddelen. Mijn sensor draag ik al langer op mijn been, met een plastic plakker eroverheen, en dat werkt eigenlijk heel goed. Met mijn pomp ben ik meer aan het variëren. Bij sparren draag ik die liever op mijn arm, omdat je daar minder snel klappen op krijgt. Op andere momenten kan die ook op mijn been of buik. Het is vooral uitproberen wat het beste werkt.

Voor een training eet ik soms gewoon wat havermout. Dan kan ik even een piek hebben, maar tijdens het sporten zakt dat ook weer. En als ik intensief train of spar, komt er soms veel adrenaline vrij en kan mijn bloedsuiker ook stijgen. Maar dat is dan maar even zo.”

Week 3: De effecten van krachtsport

“Eerste trainingen gedaan, pittige trainingen maar suikers gingen prima. Het begon met een HIT (high intensity training) kickbokstraining en de woensdag was een bokstraining zonder trappen. Ik merkte dat het zware trainingen waren maar goed te doen was. Ik leerde dat na mijn training eten resulteerde in een klein piekje, omdat er nog wat onverwerkte suikers in mijn lichaam zaten en ik kreeg waarschijnlijk wat adrenaline van de training zelf. Volgende keer dus even goed handelen. Wel merk ik sinds meer trainingen dat de suikers stabieler zijn. Van onder 90%TIR (wat al goed is!) zit ik er nu zelfs boven.

Een bakje havermout gegeten en een banaantje bij de tweede training. Helaas op woensdag even kort ziek geweest. Zaterdag ben ik weer gaan trainen. Dat was een spartraining, pod dus verplaatsen naar de arm. Pod plaatsen is iets waar ik over na moet denken omdat het natuurlijk lastig is als deze op een plek zit waar op geslagen kan worden. Op zondag had ik een wat zwaardere zaktraining. Dat ging mij wel goed af want ik had van tevoren havermout gegeten. Helaas wel een piek in mijn suiker ontstaan doordat ik mijn loopcorrectie had uitgeschakeld, die laat ik nu aan zodat ‘ie wel kan corrigeren en weer op tijd daalt na de training. Nu was er even een piekje maar dat loste zich snel vanzelf op toen de loopstand weer aan ging.

Intussen ben ik bezig met mijn master scriptie afronden. Dus dat zorgt natuurlijk wel voor een extra stressfactor, hoewel ik dat wel goed kan handelen. Sporten helpt daarbij natuurlijk even het hoofd leeg te maken en wat stoom af te blazen.”

Week 4: Meer grip op timing, voeding en herstel

“Maandag heb ik een rustigere zaktraining gedaan, die was om 12.00 dus kan om 9.00 uur (drie uur van tevoren) een grotere hoeveelheid havermout eten (100 gram) en daarbij 6 eenheden (60 gram koolhydraat) toevoegen. Net voor het begin van de training een banaantje en wat water ingenomen. Loop dus wel aan gelaten, dit ging heel netjes gewoon goed, blijft mooi onder de 10 mmol/L. Maandag verviel mijn pod dus verplaatsen van rechterarm naar linkerarm. Plaatsen op de buik zou vervelend zijn want dan krijg je daar klappen op, minder of niet op de armen dus dat lijkt de juiste keuze. Wel een folietje eroverheen (Fixomul), dat werkt top!

Dinsdag heb ik een spar training gedaan, die was weer wat zwaarder. Nu wel de loop methode gehanteerd, en natuurlijk weer een banaantje van tevoren. Mijn bloedsuiker was wat aan de lage kant een uur voor de training maar net voor mijn middagdutje een extra pannenkoek gegeten. Ging helemaal goed tot aan na de training. De training was wel tot 20.30 dus dan eet je wat later, dat is natuurlijk niet erg maar moet je wel over nadenken als je vroeg wilt slapen. Ik sliep uiteindelijk om 00.30.

Woensdag was een rustigere informatietraining. Hier hebben we aan veel technieken gewerkt en even kort gespart. Ik merk dat insuline wel echt beter begint te werken door de vele trainingen. Daarbij ben ik ook al wat vet verloren door gezond en niet overmatig te eten en natuurlijk hard te trainen. Gaat dus de goede kant op! Nu twee dagen rust, even goed herstellen van alle trainingen. Komende week de laatste scriptie week, over een week inleveren! Daarna gaat de focus vol op het boksen.

Twee dagen rust gehad en toen zaterdag 7 weer gespart. Was vergeten dat ik de automatische correctie had uitgezet gisteren, dus mijn bloedsuiker was niet gecorrigeerd tijdens de training maar dat ging eigenlijk wel prima met een kleine 30 gram koolhydraten. Wel een klap gehad waardoor ik een blauw oog heb opgelopen. Verder een prima week.”

Week 5: Bijsturen, volhouden en blijven schakelen

“Maandag heb ik een zaktraining gedaan, die was wat technischer. Helaas was mijn suiker wat aan de lage kant omdat mijn sensor aan het verlopen was, die geeft soms dan andere waarden aan. Tijdens de training dus wel wat vager en minder energiek dan normaal. Wel hele training kunnen doen.
Dinsdag weer de gewoonlijke spartraining gedraaid, dat liep allemaal soepel. De laatste loodjes voor de scriptie zijn ingezet, dus nog even flink gas geven.
Woensdag een dubbele technische bokstraining gedraaid, dat ging eigenlijk heel prima. De nieuwe sensor was weer helemaal bij en ik heb even goed gegeten van tevoren. Ook had ik een suikergelletje met 28 gram koolhydraten (16 gram suiker) na de eerste training. Hierdoor bleef mijn suiker stabiel ondanks de 2 uur durende trainingen. Helaas moest ik de tweede training wat eerder stoppen omdat ik last had van mijn linker scheenbeen. Suiker was perfect zoals ik wilde.
Vrijdag, de dag van de deadline. Ik had besloten toch even te gaan boksen en daarna lekker in te leveren. Het was een zaktraining die mij zwaar viel, maar het was wel top om stoom af te blazen.”

Week 6: Wennen aan een nieuw pompsysteem

“Deze week ging ik over op mijn nieuwe pompsysteem van Medrum, even wennen dus. De trainingen verliepen gewoon goed zoals normaal maar de plek van de pomp en sensor was even wennen en aankijken. Heb deze week zaktrainingen gedaan en gespart, dit ging allemaal naar wens.”

Week 7: Meer conditie, meer vertrouwen

“Dit was de week van mijn scriptie presentatie op de dinsdag, dus een spannende week. Verder ben ik deze week bezig geweest met de laatste paar dagen werken bij Swapfiets en mijn contract tekenen bij mijn fulltime baan (40 uur) bij Klimaatroute als adviseur. Verder heb ik deze week een training gedraaid bij mijn oude gym, Ahki. Dit was een behoorlijk pittige training. Echter kon ik deze beter managen dan een paar maanden geleden, de conditie is natuurlijk flink verbeterd.

Het 3 uur van tevoren eten gaat steeds beter, om daardoor de training zonder vervelende dalingen te voorkomen. Hierbij is het nieuwe pompsysteem ook een goede opvolger van de Omnipod. Donderdag heb ik de ochtendtraining geprobeerd om te voelen hoe een 7.00 ‘s ochtends training is en of dat voor werk zou kunnen. Vanaf maart wordt het dus hard trainen en gaan werken!”

Benieuwd naar de rest van zijn voorbereiding én hoe de wedstrijd gaat? Wij updaten deze blog regelmatig, dus houd de pagina in de gaten!