Nog 20 jaar en dan zijn we gezond?!

door Bas van de Goor

Sommige momenten in je leven kun je precies terughalen. Je weet waar je was, wie er tegenover je zat en wat er door je hoofd ging. De dag dat ik hoorde dat ik type 1 diabetes had, is zo’n moment. Niet omdat ik meteen alles begreep. Integendeel. Mijn hoofd zat vol vragen. Wat betekent dit voor vandaag? Voor morgen? Voor mijn sport? Voor de rest van mijn leven? Ik was gewend om met tegenslag om te gaan. Blessures, herstel, weer door. Maar dit was anders. Dit ging niet over beter worden. Dit ging over leren leven met iets dat blijft.

De eerste meters

De eerste periode wist ik niet wat ik kon verwachten. Wel voelen dat je iets nieuws moet leren, maar nog niet weten hóe. Ik zie dat nog steeds bij mensen die net de diagnose krijgen. Die onzekerheid is universeel. Wat mij geholpen heeft, is beweging. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. In actie komen. Informatie verzamelen. Kleine doelen stellen. Niet alles in één keer willen snappen, maar stap voor stap het stuur weer in handen nemen. Dat stuur loslaten is verleidelijk. Zeker als het even tegenzit. En geloof me: dat gebeurt ook na twintig jaar nog. Dat hoort erbij. Perfectie bestaat niet bij diabetes.

Wat ik onderweg leerde

In de jaren daarna ontdekte ik iets belangrijks: bewegen maakte niet alleen mijn lichaam sterker, maar ook mijn vertrouwen groter. Ik leerde mijn lijf beter kennen. Ik snapte steeds beter hoe mijn diabetes reageerde. Niet altijd voorspelbaar, wel hanteerbaar. Tegelijkertijd merkte ik dat veel anderen met dezelfde vragen rondliepen. Mensen die graag wilden bewegen, maar niet durfden. Omdat ze bang waren voor hypo’s. Of omdat ze ooit hadden gehoord dat rust veiliger was. Daar begon iets te borrelen. Waarom is er zo weinig ruimte om te ervaren wat bewegen kan betekenen? Als de zorg je daar niet altijd bij kan helpen, wie kan dat dan wel doen? Je wilt toch fit blijven? Waarom doen we alsof het ingewikkeld móét zijn, terwijl het vooral vraagt om goede begeleiding en een veilige omgeving?

Van mijn verhaal naar iets groters

De foundation is daar niet ontstaan uit een groot plan. Eerder uit een overtuiging die steeds sterker werd: dit moeten we samendoen. Niet door te vertellen hoe het moet, maar door het te laten ervaren. Geen theorie zonder praktijk. Geen prestaties zonder ruimte om te leren. Geen druk om ‘goed’ te doen, maar aandacht voor wat werkt voor jou. Wat mij altijd raakt, is wat er gebeurt als mensen samen bewegen. Dan gaat het al snel niet meer alleen over diabetes. Het gaat over vertrouwen. Over plezier. Over merken dat je niet de enige bent die soms worstelt. Bewegen maakt dat je je gelukkiger gaat voelen. Dat gun ik iedereen.

Twintig jaar verder

Als ik nu terugkijk op ruim twintig jaar leven met diabetes, ben ik vooral trots. Niet omdat het altijd goed ging. Maar omdat ik het ben blijven oppakken. Blijven bijsturen. Blijven leren.

Dat geldt ook voor de foundation. Wat begon met een paar ideeën en veel enthousiasme, is uitgegroeid tot iets van en voor heel veel mensen. Deelnemers, collega’s, vrijwilligers, zorgprofessionals, ambassadeurs. Mensen die allemaal op hun eigen manier bijdragen. En nee, we zijn niet klaar.

Type 1 diabetes is er nog. Met de laatste wetenschappelijke inzichten lijkt de oplossing in zicht te komen. Niet binnen een paar jaar, maar de hoop groeit. En daarnaast zijn er meer dan een miljoen mensen met type 2 diabetes en ziet het ernaar uit dat 1 op de 3 Nederlanders type 2 diabetes gaat krijgen, als er niets gebeurt. Daarom motiveren we mensen in beweging te komen. Letterlijk en figuurlijk. Zodat je meer energie, inzichten en motivatie krijgt om aan de slag te gaan. Dat is waar we voor staan: mensen met diabetes (en de mensen met een verhoogde kans daarop) in beweging brengen naar een betere fysieke en mentale gezondheid.

Waarom we doorgaan?

Omdat ik elke keer weer zie wat het doet als iemand ontdekt: ik kan meer dan ik dacht. Omdat bewegen geen wondermiddel is, maar wel een krachtig hulpmiddel. Omdat samen bewegen het minder ingewikkeld maakt. En omdat je met diabetes niet alles onder controle hoeft te hebben om goed te leven. We zijn twintig jaar verder en nog steeds zijn we er voor alle mensen die onze hulp, kennis, ervaring en de ontmoeting met anderen willen gebruiken voor een gezonder leven. We blijven totdat diabetes niet meer de meest voorkomende ziekte is in Nederland. Ik hoop dat de krantenkoppen zoals bij dit artikel graag willen realiseren als foundation over 20 jaar. Daar wil ik wel voor gaan.

En eerlijk gezegd: ik zou het niet anders willen. Maar ik heb wel jouw hulp nodig! Eind december organiseren we daarom onze verjaardag waar we veel geld willen verzamelen om komende jaren door te kunnen gaan. Hoe help jij? Je hulp is fijn!

Groet, Bas

Ps. Wil je meer weten over ons 20 jaar feestje!

In 20 weken vieren we ons 20 jaar. Doel? Geld ophalen zodat we ons werk de komende 20 jaar nog steeds kunnen blijven doen. Jij kan ons helpen door:

• Een actie te starten en geld op te halen voor ons.
• Bas te steunen tijdens zijn tocht op 18 en 19 december.
• Het feestje mee te vieren op 19 december op Papendal.