Familie en vrienden
Heb je een vraag? Stel hem nu
Home / Diabetes / Support / Familie en vrienden

Familie en vrienden

Familie van Zundert over het begeleiden en loslaten van een sportend kind met diabetes

‘Soms stond hij met een hypo op het startblok’

Henk en Ineke van Zundert waren in shock, toen bij één van hun vier kinderen – de toen negenjarige Marijn – diabetes werd geconstateerd. Het werd in hun geval een proces van begeleiden en loslaten in meerdere opzichten. Marijn bleek een groot zwemtalent, waardoor het verkassen van het pittoreske Oud Gastel naar de grote stad Amsterdam reeds op zestienjarige leeftijd de beste optie was. ,,Hij is naderhand diverse keren tegen de muur gezwommen”, omschrijft vader Henk het proces. ,,Je moet ergens anders dealen met school, veel trainen, een nieuwe omgeving én diabetes”, weet Marijn, die in augustus 2012 zelfs naar de ‘States’ vertrok, om verder vorm te geven aan zijn plannen tot deelname aan de Olympische spelen van 2016.

marijn-van-Zundert_Sportiefmetdiabetes_BvdGF

Even terug in de tijd. Ineke: ,,Vanaf dag één pakte Marijn het heel goed op met zelf prikken en spuiten.” Henk: ,,Het leek, vanaf het moment dat hij de diagnose kreeg te horen, alsof er een bewustwordingsproces bij hem in gang ging, zo jong als hij was. Hij was altijd serieus met wat wel en niet kon, deed niet alles altijd onbevangen zoals z’n schoolvriendjes- en vriendinnetjes.” Ineke: ,,Na een paar maanden hadden we zelf op de meeste vragen antwoord en het uitzoeken met wanneer en hoeveel spuiten en wanneer extra.”

,,Het was balans zoeken bij hem en ook voor het gezin. Ik ben anders boodschappen gaan doen, we hebben sindsdien zelden snoep in huis. Als we dat wel eens kochten, was het binnen een half uur op. Marijn’s opa, Henk’s vader, heeft het nooit kunnen accepteren. Zo’n reactie van: dat uitgerekend hem dat moest overkomen. Platgezegd had hij moeite met dat veel mensen zich een slag in de rondte aten en geen suikerziekte kregen, maar een onschuldig jongetje als zijn kleinzoon wel.” Henk: ,,M’n vader dacht meteen aan de doemscenario’s, wat de verzekering niet zou vergoeden en welke klachten Marijn – als die later ouder zou worden – kon krijgen. Toen m’n vader later ziek werd, kreeg hij zelf diabetes als reactie op de prednison die hij moest slikken. Eigenlijk jammer dat hij als opa nooit heeft kunnen zien dat z’n kleinzoon juist door z’n diabetes in Amerika is gaan zwemmen.”

Het land van de onbegrensde mogelijkheden werd al een decennium eerder door diabetesverpleegkundige Tonnie aangehaald. Ineke: ,,Toen zij laatst afzwaaide stond er een artikel in de krant, waarin ze zei dat ze Marijn in de loop der jaren zo vaak als voorbeeld heeft gebruikt, ‘omdat die maar mooi met diabetes in de Verenigde Staten zwemt en ik jaren geleden zelf tegen hem heb gezegd: Marijn, ook al heb je diabetes, kun je nóg Olympisch kampioen worden, kijk maar naar Gary Hall’. Op de eerste controle kwam zij al met die naam.”

,,Onze ervaring was dat Marijn door het sporten goed in balans was, ook in de puberteit.” Marijn: ,,In het laatste jaar van die periode was ik het soms zat.” Ineke: ,,Kwam ook omdat hij soms voor een wedstrijd op het moment suprême met een hypo op het startblok stond. Was hij zo teleurgesteld, dat de twijfels soms toesloegen bij hem. Was hij niet goed genoeg? Of had hij niet goed gegeten of niet goed gebolust? Eén keer zijn we flink geschrokken, omdat hij na zo’n moment bij thuiskomst de keukenstoel omver trapte. Omdat zijn prestatie er onder leed.”

Ineke: ,,Op zijn zestiende verhuisde Marijn naar Amsterdam, om daar bij TZA te gaan zwemmen en tot die tijd zat Henk er bovenop en prikte Marijn ook altijd braaf.” Henk: ,,In de tijd daarvoor trainde hij in Antwerpen, reed ik tachtigduizend kilometer per jaar en zat steeds naast hem in de auto naar school en de zwemtraining. Als je het dan hebt over vervolgens moeten loslaten en je kind gaat op die leeftijd al alleen in Amsterdam wonen, had ik daar veel moeite mee. Qua loslaten van het diabetesverhaal moest hij het zelf doen en had ik er vertrouwen in dat hij het zelf goed zou regelen.”

Ineke: ,,Hij accepteerde minder dat wij ons er mee bemoeiden.” Marijn: ,,Als ik dan in het weekeinde thuis in Oud Gastel was, kreeg ik de vraag ‘moet je niet prikken’ toch weer af en toe.” Henk: ,,Terwijl je ook al regelmatig van een afstandje vraagt of het werk voor school gedaan is en of z’n trainingsarbeid goed gaat. Dat kan vervelend worden. Maar je krijgt een nieuwe omgeving en dan komt diabetes minder hoog op de prioriteitenlijst. Dat was merkbaar, want hij geraakte minder goed ingesteld. Ook de school- en zwemprestaties werden minder.”

Marijn: ,,Dat was door alles wat er op me af kwam. Vervolgens vertrok ik naar Amerika. Na een proefperiode van zes weken in Florida bij voormalig Olympisch zwemmer Gary Hall – wiens zoon Gary junior ook zwemmer en diabeet is – sloot ik aan bij de Bolles Highschool van trainer Sergio López, in ’88 bronzen medaillewinnaar in Seoel. M’n trainingsintensiteit was in Amsterdam en Antwerpen al hoog, maar tijdens het eerste jaar in Amerika ben ik nog harder gaan trainen en was het moeilijk m’n diabetes onder controle te houden. Van landtraining zakt mijn suikerwaarde en tijdens het zwemmen zat ik dan steeds laag, dat was lastig om te regelen. Ik was sneller vermoeid, maar was steeds bezig met m’n techniek en tijden, vergat helemaal dat ik - achteraf gezien – niet goed was ingesteld. Gelukkig heb ik gekozen eerder terug te gaan naar Nederland, waar ik er thuis met m’n ouders over kon praten en bij Diabeter langs kon gaan. Het was goed om even te spiegelen, dat kon in de VS niet.” Vader Henk: ,,Zat-ie boven de negen. Overigens is er altijd één van ons bij op die momenten. Simpelweg omdat jongeren zoveel om handen hebben tegenwoordig, dat ze hulp nodig hebben bij het plannen.”

Marijn: ,,De rol van ouders is een belangrijke en ik snapte altijd als ze iets zeiden over moeten prikken en dergelijke. Maar je wilt soms niet dat ze dat zeggen. Maar als ik niet goed zit, qua waarde, heb ik er niet snel last van en dus herken ik het ook niet, terwijl ik wel prikkelbaar ben op die momenten dat ik hoger zit. En dan zeggen zij natuurlijk net ‘ga eens prikken…’”

Ineke: ,,De laatste jaren was er minder aandacht voor zijn diabetes bij z’n trainers. Die hadden meer de gedachte van ‘dat managet hij zelf wel’.” Marijn: ,,Ik kwam weliswaar bij Gary Hall, maar die heeft op latere leeftijd diabetes gekregen en hij was al topsporter, da’s toch iets anders, dan dat je lichaam nog in de groei is. Hij zei wel dat z’n wereld instortte toen hij het hoorde, maar dat vergt een andere aanpassing dan als je nog volwassen moet worden.”

Van Florida ging het in de zomer van 2013 naar Indiana. ,,In Florida volgde ik bewust geen college, om te wennen aan het Amerikaanse systeem. In Indiana volg ik een opleiding en wordt het qua combinatie alles afstemmen om me uiteindelijk te plaatsen voor de Olympische Spelen van 2016. Bas van de Goor zei daarover: neem dat als doelstelling, laat het los en wees vanaf dat moment alleen maar met het proces er naar toe bezig.” Henk: ,,Bas weet in elke situatie de kern neer te zetten, dat is prettig voor ons als gezin.” Marijn: ,,Zonder school had ik minder structuur, nu heb ik die wel weer – iets wat je ook als topsporter meekrijgt – en ik zorg dat m’n waarde op zes komt en blijft.”

Henk: ,,Ik kan zien dat hij het waanzinnig naar de zin heeft, we hebben hem nog nooit zo enthousiast gezien op skype. Het gezin draait heel veel om diabetes hier. In de eerste plaats vanwege Marijn, maar naderhand is z’n oudere broer Jules tijdens z’n studie bij Novo Nordisk gaan werken, zus Janneke is een opleiding Leefstijl Coaching gaan volgen; diabetes heeft daar invloed op gehad. En in ons reïntegratiebedrijf Rondom Werk is het ook een onderdeel geworden, genaamd Diabetes & Werk. Veel mensen met diabetes lopen vast op het werk, mede door onwetendheid van werkgevers, waardoor ziekteverzuim en productiviteitafname ontstaat. We begeleiden bedrijven en werknemers daarin.”    

Foto’s

1 foto
Support:
Ambassadeur
Zorgprofessionals
Familie en vrienden
Werk
School