School
Heb je een vraag? Stel hem nu
Home / Diabetes / Support / School

School

'Vlak voor elk schooljaar gesprek met leerkracht of mentor’

Er zullen weinig individuele sporters zijn die op de leeftijd van twaalf jaar reeds gesponsord worden. Jelle van Lanen, een triatlontalent, kan echter rekenen op een voorraad koeken. ,,Iedereen noemt hem Snelle Jelle, daarom hebben we de producent op een gegeven moment gemaild. Tussen alle aanvragen in werd de onze gehonoreerd; omdat hij simpelweg Snelle Jelle is en de koeken dienst doen voor het ondervangen van hypo’s”, zegt Hester van Lanen, voor wiens zoon ‘het leven met diabetes’ vanwege het eerste jaar op de middelbare school een nieuw hoofdstuk kreeg.

Jelle-van-lanen-sportiefmetdiabetes_BvdGF

,,Zes jaar was Jelle, toen het werd ontdekt”, vertelt Hester. ,,Sindsdien worden we geleefd; bij bepaalde dingen heb je geen keuzes meer, moet je mee in het circus dat diabetes heet, ondanks dat je probeert dat diabetes zich aan jou moet aanpassen. Jelle heeft inmiddels een sensor, omdat hij ontzettend veel schommelingen heeft. De medici zagen geen kans structuur aan te brengen in de onverklaarbare hoge bloedsuikers. Het alarm van de sensor gaat soms ook 's nachts af en dat betekent dat een van ons uit bed moet, want Jelle wordt er niet wakker van. Wij wel, via de babyfoon.”

,,Hij zat net in groep 3 van de basisschool toen het bekend werd. Op school had hij een hele prettige juf. Eenmaal uit het ziekenhuis hebben we samen alles verteld aan de andere kinderen en daar ter plekke ook het bloedsuiker prikken laten zien. Hij had ieder jaar een leraar, die zelf ook gymles gaf en dus bekend was met ‘Jelle en diabetes’. Als moeder kwam ik in de beginperiode vaak in de school om te meten, zodoende hoefden we het niet bij de juf neer te leggen. Gaandeweg deden ze het zelf, Jelle en de juf. In de loop der jaren ging overigens niet elke leerkracht er even soepel mee om.”

,,Iedere keer vlak voordat het nieuwe schooljaar begon, hadden we en gesprek met de leraar, zodat die docent wist wie en wat het was. Naarmate hij ouder werd, ging Jelle meer zelf doen en werd het minder zichtbaar wat hij deed, zeker met de aanschaf van de insulinepomp. Onder tafel had hij dan de insuline al toegediend. Waardoor het wel eens gebeurde dat een juf zei: ‘ik denk dat hij het doet, maar ik zie er niks van’. Jelle wil ook zelf niet dat iedereen het ziet. Bleek soms achteraf dat hij een week lang niet gebolust had. Had hij een paar dagen geen zin. Moest hem wel duidelijk worden gemaakt dat als hij te hoog zou zitten en wij niet weten dat hij niet gebolust had maar wel gaan ingrijpen, zoiets tot gevaarlijke situaties zou kunnen leiden.”

,,Zijn pomp en sensor zijn in z'n billen 'bevestigd'. Het is de enige plek waar hij een beetje vet heeft. In het zwembad draait hij z'n kont naar ons toe, dan gaat z'n broek naar beneden en wordt de pomp afgekoppeld door ons. Reuze interessant voor anderen, maar Jelle verblikt of verbloosd niet, hij is er mee opgegroeid. Alleen als iemand vragen gaat stellen, dat vindt-ie soms vervelend.” Jelle, in zijn leeftijdscategorie de beste triatleet van Nederland: ,,In het begin zaten ze echt te kijken, vroegen ze het ook of het zeer deed. Dan voelde je je een clown in het circus, zo bekeken. Dacht ik soms: ‘had ik het maar niet’. Maar ergens begreep ik het ook wel. Eén jongen zei soms als hij het alarm van de sensor hoorde: ‘ben je game over?’”

,,Ook voor aanvang van zijn nieuwe middelbare school zijn we als ouders met Jelle op gesprek geweest, om kennis te maken met Jelle’s mentoren en hen te informeren over diabetes. Waarmee zij gelukkig reeds bekend zijn, er zijn meerdere leerlingen die het hebben. Alle leerkrachten werden meteen op de hoogte gesteld, ook over de noodzaak van het soms moeten eten tijdens de les en ook dat hij materialen voor diabetes als naaldjes en stripjes zowel in zijn tas als in zijn kluisje mag hebben. We hebben een map achtergelaten met info over diabetes en met name wat dit voor Jelle en voor hem tijdens schooltijd betekent.”

Hester: ,,Hij moet daar overblijven in plaats van dat hij rond lunchtijd thuis is en fietst ook elke dag tien kilometer heen en terug, dus dat alles moest opnieuw worden afgestemd. Met goede duidelijke afspraken maken op school: als een gymles vervalt of op een ander tijdstip is, heeft dat invloed op hem. Met het aanbreken van de puberteit verwaarloost hij het zo nu en dan. Hij moet uiteindelijk zelf de verantwoordelijkheid nemen. Daar was een tijdje even geen sprake van.” Jelle: ,,Je moet er steeds aan denken. Gaat het alarm af en dan heb ik wel eens geen zin om te prikken. Dat is wel eens irritant." Hester: ,,Zijn geluk is dat hij niet zo snel last heeft van hoge bloedsuikers, maar als hij een keertje pech heeft en zich wel beroerd voelt, maakt dat hem misschien meer bewust.”  

Jelle: ,,Voor het nieuwe schooljaar op de nieuwe school was ik wel een beetje zenuwachtig, want je moet opnieuw beginnen. Terwijl ik op de basisschool al jaren dezelfde kinderen in m'n klas had." Hester: ,,Op de tweede schooldag vertelde hij kort iets over diabetes en daar werd goed op gereageerd door de andere leerlingen. Op de vraag hoe ‘dat prikken’ werkt, liet Jelle zien hoe het bij hem werkt. Toen hij later op ochtend vergeten was zijn appel te bolussen, ging het hoge alarm af en had hij weer iets om uit te leggen… Dat hadden wij ook op de derde dag, want opnieuw stond hij met een hoge BG op en hebben we alles qua setje vervangen en gaven we Jelle een briefje met uitleg mee over waarom hij zo laat arriveerde; papa in de klas mee is natuurlijk geen optie meer op de middelbare…”

,,De twee dagen schoolkamp bevielen hem uitstekend, alleen had hij niet één keer gemeten. Na de nodige foutmeldingen van de sensor, heeft hij hem uitgezet. Wat niet nodig was geweest als hij netjes geprikt had om de sensor te ijken. Jelle had geluk dat hij uiteindelijk goed uit kwam. Op de vraag waarom hij het niet gedaan had, haalde hij z’n schouders op. Dat zal dan wel met het ongrijpbare puberbrein te maken hebben… Inmiddels werkt het goed in de praktijk en is het voor de leerkrachten en leerlingen net zo normaal als op de basisschool.”

,,En ook bij de triatlon komt hij telkens met goede waarden binnen. Het enige gevaar is dat er bij de finish allerlei lekkere dranken en fruit is, terwijl hij dan insuline nodig heeft, de pomp om moet en wij niet altijd meteen bij de finishplek kunnen komen. Bovendien wil hij soms even met rust worden gelaten. Soms zit hij in het begin iets te laag en dan pakt hij voor het zwemmen, als we hem nog even prikken als laatste check voor de start, nog een Snelle Jelle.” Uiteraard.

Foto’s

1 foto
Support:
Ambassadeur
Zorgprofessionals
Familie en vrienden
Werk
School