Marly Duijndam & Claire Woltering
Bovenstaande personen zijn mijn diabetesverpleegkundige en kinderarts. Sinds mijn diabetes is ontdekt zijn zij altijd degene geweest, die mij ondersteunen in alles wat ik doe. Zij hebben mij altijd aangemoedigd fanatiek te blijven sporten, ook kan ik ze altijd bellen, mocht er iets niet helemaal goed gaan. Ik weet niet of ik zonder hun hulp, motivatie en positieve energie, de stap had gezet om een topsport leven te leiden.

Mijn papa & mama
Vanaf het eerste moment dat mijn diabetes geconstateerd werd, waren mijn ouders er altijd voor mij. Alle zorgen die ze weg konden nemen, namen ze weg. Ze stimuleerden mij te sporten, brachten mij dagelijks naar trainingen, reden overal heen om mij te supporten en helpen op wedstrijden en proberen mij het zo gemakkelijk mogelijk te maken. Nu regel ik alles zelf, maar zonder hun hulp had ik nooit zonder zoveel zorgen kunnen sporten. Natuurlijk moet ik niet de mensen die dicht bij mij staan vergeten, famillie, vriendjes, vriendinnetjes en trainers die mij door dik en dun altijd hebben gesteund.

Het moment waarop ik van de insulinepen overging op de insulinepomp.
Als jong meisje zag ik het absoluut niet zitten om op de insulinepomp over te gaan. Ik wilde niet altijd zichtbaar een naaldje dragen of altijd rondlopen met een slangetje en een raar apparaatje die op een telefoon lijkt. Achteraf vind ik mezelf maar een eigenwijsje, want wat ben ik blij dat ik uiteindelijk wel de overstap heb gemaakt. Met de pomp ben ik zoveel vrijer, ik kan doen en laten wat ik wil, sport zoveel als ik wil en kan alles eten. Doordat ik nu een insulinepomp gebruik ben ik veel flexibeler, ik ben niet meer gebonden aan vaste eet en prik tijden. Dit in combinatie met mijn sportleven is natuurlijk ideaal. Ik zal nooit meer terug willen naar de pen!

Het zichtbaar vooruitgaan in mijn sport, shorttrack!
Als topsporter haal je energie uit ontwikkelingen, elke dag het uiterste uit jezelf halen om zoveel mogelijk vooruit te gaan. Maar dat kleine beetje extra energie haal ik ook uit het idee, dat het mogelijk is om topsport te beoefenen met diabetes.Ondanks de diabetes voel ik mij lekkerder wanneer ik sport, zijn mijn waardes stabieler en is mijn hbA1c lager, dan wanneer ik niet sport. Ook met diabetes, sporten dus!

Op mijn elfde werd geheel onverwachts diabetes type 1 geconstateerd. Voor die tijd atletiekte ik veel en schaatste ik 1 x per week voor de lol op de ijshockeybaan in de uithof. Nadat ik een tijdje niet meer had gesport om ingesteld te worden, ben ik gestopt met atletiek en meer gaan schaatsen. Eerst op de 400 meter baan, maar al snel ging ik weer terug naar de ijshockeybaan. Niet in een beginnersklasje, nee, omdat ik graag wilde shorttracken. Shorttrack een spectaculaire, actieve en spannende sport, die ik erg leuk vond om te doen! Al snel ging het beter en kwam ik als 13 jarig meisje in het gewest Zuid Holland terecht. Het shorttracken in combinatie met mijn diabetes gaat erg goed. Ik zal niet vertellen dat ik blij ben met de diabtes. Natuurlijk heb ook ik momenten dat er geen touw vast te knopen is aan mijn waardes, dat je er even helemaal geen zin in hebt, en graag de diabtes even aan de kant wil zetten. Helaas werkt dat niet! Op dat soort momenten was  mijn toenmalige trainer er dan om mij er op het ijs doorheen te slepen. Ik denk dat ik in dat opzicht heel veel geluk heb met zo'n trainer, iemand die zich er veel in verdiept heeft en begrijpt als het even niet zo loopt als ik graag zou willen vanwege wisselende waardes, ook nu kan ik altijd nog bij hem terecht. Mijn ouders, famillie en vrienden doen dat buiten mijn sport om, met veel liefde. De insulinepomp maakt het mij mogelijk fulltime met mijn sport bezig te zijn. Sinds Juli 2010 ben ik verhuisd, van Den Haag bij mijn ouders, naar Heerenveen op mezelf wonen. Dit alles voor het schaatsen. In mei 2010 ben ik namelijk gevraagd voor Jong Oranje, aangezien deze selectie in Heerenveen is gevestigd was er geen andere oplossing dan daar te gaan wonen. Ondanks mijn leeftijd ( 17 jaar) & diabetes, red ik het allemaal prima op mezelf en train ik meer dan ooit. Op dit moment maak ik ongeveer trainingsweken van 30 uur, nooit gedacht dat dit met mijn diabetes zal lukken, maar na een weekje alles opnieuw in te hebben geregeld, is de diabtes absoluut geen beperking voor mij!