Mijn ouders
Veel sporters en mensen die in mijn omgeving staan zijn sleutelfiguren voor mij. Iedereen stelt zijn eigen doelen en in de loop van de jaren heb ik veel van de mensen om mij heen geleerd. Vooral dat je dingen of situaties niet moet onderschatten. De belangrijkste sleutelfiguren in mijn omgeving zijn mijn familie. Voor mijn ouders is het moeilijk geweest om mij vrij te laten en zelf dingen te laten beslissen; dit in verband met mijn diabetes. Als ik ergens niet uitkwam dan stonden ze altijd klaar en kon ik hun advies krijgen. Hierdoor ben ik mijn diabetes uiteindelijk beter gaan begrijpen. (dit zeg ik nu achteraf………) Zoals de meeste kinderen luisterde ik naar iedereen behalve naar mijn ouders, het is ‘pijnlijk’ als je ouders weten hoe het zit en jezelf bepaalde situaties ontkent. Als ik op het hele proces omtrent mijn diabetes, sport en studie terugkijk, dan had ik zonder mijn ouders anders in het leven gestaan en was het minder goed gesteld met mijn diabetes. Verder heb ik veel respect voor de geestelijk verzorgers en voor de mensen die met een geestelijke- en lichamelijke beperking door het leven gaan. Vooral als mensen ondanks alle tegenslagen in hun leven door blijven vechten en doelen blijven stellen; dat vind ik knap.

Het aansluiten van de insulinepomp
Diabetes werd bij mij op vrij jonge leeftijd (13 jaar) ontdekt en dan kom je in een andere wereld terecht. Ik was daardoor anders dan mijn leeftijdgenoten, terwijl ik niet anders wou zijn. Het accepteren van mijn diabetes was voor mij niet makkelijk en ongemerkt liet ik het een beetje versloffen. Ik wilde de knop niet volledig omzetten om er 100% voor te gaan. Wanneer ik te hoog zat had mijn lichaam weinig energie om wat te ondernemen en dan is het lastig om uit de ‘negatieve’ trend te komen. Ik ging naar school, sportte en dacht liever aan andere dingen dan aan diabetes. Daarom durfde ik de eerste jaren niet in het openbaar te spuiten en was ik bang, als iemand mij zag spuiten of controleren. Ik was te weinig met mezelf bezig maar meer met het idee wat anderen ervan zouden denken. Op een gegeven moment ging bij mij de knop om en durfde ik te testen en te spuiten waar anderen bij waren. Na verloop van tijd werd dat steeds gemakkelijker en vond ik het vreemd als iemand vroeg wat het was. Toch wou ik niet aan de insulinepomp,. Dat vond ik meer voor ouderen en er waren meer nadelen dan voordelen. Althans dat dacht ik en mijn irritatie steeg tot een hoogtepunt, als de dokter of internist erover begon. Tot ik op mijn 23e van de voordelen van een Continue Glucose Sensor en insulinepomp hoorde. Ik dacht dat iedereen wel zou weten wat suikerziekte / diabetes was en waarom ik spoot. ………Deze gedachte was naïef, maar vanaf dat moment stond ik ook open voor vragen van buitenaf. In die periode kwam ik in contact met dr. Bilo uit de Isalakliniek in Zwolle en hij kon mij overtuigen van de voordelen van een pomp. Daarnaast kreeg ik de mogelijkheid aangeboden om sensoren uit te testen. Door middel van een sensor kon ik mijn sport en dagelijkse inspanningen gemakkijker en vooral beter beoefenen.

Het winnen van mijn eerste wielerkoers bij de Elite.
Het winnen van mijn eerste klassieke wielerkoers, gaf mij het vertrouwen en vooral de bevestiging dat ik op hoog niveau kon sporten en ook kon winnen. Het is moeilijk om diabetes onder controle te houden, wanneer je een prestatie neer moet zetten. Maar als je dan een goede prestatie neerzet geeft diabetes je prestatie wel veel meer kleur.

Mijn sportgeschiedenis is vrij breed. Mijn eerste sport was voetbal bij de plaatselijke vereniging en dat combineerde ik met ‘langebaan’ schaatsen. Op een gegeven moment nam het schaatsen meer tijd in beslag en merkte ik dat schaatsen gemakkelijker ging en hierdoor kreeg ik er meer plezier in. In de schaatssport werkte ik mij langzaam naar boven tot de subtop van mijn categorie en destijds  zat ik in de Drentse selectie. Omdat schaatsen een wintersport is  heb ik het drie jaar gecombineerd met wedstrijdskeeleren om in de zomer in competitie te blijven, wat ik daarvoor miste.  Na verloop van tijd had ik het gehad met de schaatssport. Ik miste de warmte, letterlijk én figuurlijk en was het rondjes rijden zat.

Dat was het moment dat ik ben begonnen met wielrennen.  Ik begon onder aan de ladder met de ambitie om de top te halen, wat betekende dat ik mij dus naar boven moest zien te fietsen. Na vier jaar met hoogte- en dieptepunten  ben ik tot mijn huidige niveau gekomen, wat resulteerde in een profcontract bij Team Type 1(TT1) in de Verenigde Staten.  Nu ik tot dit niveau gekomen ben betekent het  niet dat ik geen ambitie meer heb. Ik ga volgend jaar mij 100% geven om meer koersen te winnen en om te slagen als Professional. Door middel van mijn topsport en diabetes wil ik iedereen laten zien dat sporten / zelfs topsporten én diabetes heel goed samen kunnen gaan.