Lijkt wel een titel voor een film...maar dan een spannende en dramatische film. Niets van dat is echter waar. The Year After doelt op het feit dat een jaar gelden ik het bericht kreeg dat ik geselecteerd was voor de Atlas Challenge en dat ik werd opgenomen in de groep van 15 om de Jebl Toubkal te beklimmen. Voordat we echter aan de voet van die berg zouden staan, moesten we een beginnen aan de Road To, en dat betekende een setting van trainingschema's, afgewisseld met meetweken waarin we onze bloedsuikers, eetpatroon en energieverbruik bij moesten houden. Er werd een fietstest + echo-onderzoek gedaan en we werden onder de MRI gelegd in het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC).  Er kwamen 2 contact-weekeinden, Twello en de Belgische Ardennen, waarin we gezamelijk de trainingen, de vooruitgangen, maar ook de moeilijkheden doornamen. Door omstandigheden vielen tijdens de voorbereiding 2 deelnemers af, zodat we met 13 aan het marokkaanse deel van de Atlas Challenge begonnen. Over deze tocht is al veel geschreven, er is een DVD, dus daar ga ik verder niet meer op in. De Maart - September periode was veel en veel belangrijker voor mij, daar ik in deze periode een geheel nieuwe dagelijks leefstijlpatroon aan moest gaan leren, met alle bijkomende zaken van dien. Ik zit dan wel, vanuit mijn beroep, binnen de medische wereld, maar ik was de meest non-compliant of therapietrouwe patient die er maar kon zijn. Weten deed ik wel, uitvoeren, zo af en toe. Er was altijd wel een excuus om iets na te laten of uit te stellen. Bekend verhaal denk ik zo...
Nu The Year After is dat helemaal anders, ik leef anders, weet en begijp als er iets mis is, waarom dat zo is, en kan terughalen wanneer en waarom. Ik kan, en wil (meest belangrijke) snel en effektief bijsturen, en voel me beter. Heb energie voor 10. Dat was A Yaer Ago wel effe anders.
De Atlas Challenge heeft veel te weeg gebracht. Mijn denken is anders, mijn bewustwording is anders en ik probeer iedere D2-er te "bekeren" naar een gezonde leefstijl. Ik leef volgens het motto: "het gaat altijd goed, en als het slecht gaat, gaat het goed slecht, dus gaat het altijd goed". Doorzetten, positief zijn en blijven helpt mij met mijn D2 om te gaan. Dat heb ik geleerd van en tijdens de Atlas Challenge, door mijn eigen lijf te leren kennen, en de herkenning dat andere dat ook hadden. Nu een jaar na dato, weet ik wat hoe het voelt om "in de maat te lopen". Het is niet zo moeilijk, maar eerlijk is eerlijk, "gemakkelijk is anders", als ik er niet iedere dag mee bezig ben.
Dank nogmaals aan BVDGF, het medisch team, maar zeker aan mijn mede Challengers. Ik kijk vooruit naar het komende jaar..... laat maar komen.