Wat een heerlijk gevoel om op deze manier de challenge af te ronden. Gisteren hebben we allemaal zonder enig probleem de top van de Toubkal bereikt. Iedereen heeft zich voor de volle 100% ingezet om dit doel te bereiken. En dan heb ik het met name over de deelnemers. Maar, vergeet niet de inzet van de gidsen en begeleiders.
Artsen bespreken Atlas Diabetes Challenge met Bas.
Ook hun bijdrage is goud waard. Vannacht hebben we dan ook heel lekker geslapen. Vanmorgen zijn wij heel vroeg in drie groepen van de Refuge naar Imlil vertrokken. Dat was toch ook een hele zware dag, want we zijn 1400 meter gedaald. Daar hebben we ruim vijf uur over gedaan. Het leukste was dat we ook vandaag weer allerlei verrassende dingen zijn tegengekomen. We liepen langs de rivier met haar ‘stromend water geluid’ en dat gaf ons de kracht om als eenheid naar beneden te wandelen. Verder waren er overal grazende geiten en geitjes. Nog belangrijker vind ik het dat er onderweg op vele plekken de lokale bevolking bezig was de rijpe walnoten langs de route te oogsten, het is absoluut een walnootrijkgebied.
Buisjes met bloed voor het laatste onderzoek.
Zo rond 13.30 uur waren we allemaal beneden in Imlil aangekomen. Eerst hebben we een frisdrankje gedronken om bij te komen. Een paar honderd meter verder stond op het terras van een restaurant onze lunch klaar. Dat was ontzettend lekker, want na negen zware dagen, kregen we patat met omelet. En dat we het lekker vonden, dat straalde van alle gezichten af, want eindelijk aten we ook iets wat we echt lekker vonden (na negen dagen van ondefinieerbare soep, wortelen en aardappelen).
De BvdGF-vlag op de rug van een muildier.
Na de lunch hebben we onze dragers en gidsen bedankt voor hun bijdrage. Daarop volgde een fotosessie met alle aanwezigen, wederom onder de walnotenbomen. Ik spreek mijn waardering uit voor de dragers en de gidsen die zo goed, zonder enige discussie, met ons hebben doorgebracht. Wij, als managers in Nederlandse organisaties, kunnen daar nog heel wat van leren. Ook de gastvrijheid, dienstbaarheid en het fatsoen van het Berbervolk heeft op ons een ontzettend positieve indruk gemaakt. Het is zeer zeker de moeite waard om dit gebied te bezoeken en te ervaren.
Lunch voordat we naar Marrakech gaan.
Uiteindelijk hebben we zingend van iedereen afscheid genomen en stapten we in de minibusjes naar Marrakech (het is er 38 graden). Aan het einde van de middag arriveerden wij in ons hotel dat er uit ziet als een Arabisch sprookje. Bij de entree had je dit sprookje niet verwacht. Het begon ermee dat Bas bijna door zijn knieën moest om binnen te komen. Maar: midden in het pand is tot onze verbazing een zwembad aangelegd. We konden het niet laten om er allemaal even in te springen. De kamers (met rozenblaadjes!), het dakterras, de lounge, noem maar op, het is eigenlijk niet te beschrijven.
Maarten danst met Jamal.
Morgen gaan we met vier gidsen in vier groepen de stad verkennen. De eerste indruk is al veelbelovend. Wij kijken vol spanning uit naar de verrassingen van morgen. Houdt vooral deze website in de gaten. Morgenavond zullen we alle verrassende verhalen uit de doeken doen. De wereld is een pauw en Marrakech is de staart van de pauw.
Met vriendelijk groet van Gökmen