Vandaag was het zover. Hier hebben we vanaf januari naartoe geleefd. Op weg naar de top.
De afgelopen 9 dagen hebben we geleidelijk het ritme opgezocht om wat we vandaag gingen doen te kunnen volbrengen.
In januari werd ons gevraagd om een kreet te verzinnen die jij vond passen bij hetgeen we zouden gaan doen. De mijne was”Grenzen verleggen”. Hier bedoelde ik mee dat ik in een cultuur terecht zou komen waar ik niet eerder was geweest, maar ook kijken hoever ik met mijn diabetes kon gaan. Ik, maar de hele groep heeft grenzen verlegd. Je kan eigenlijk alles doen met diabetes. Sterker nog, ik heb het zien gebeuren bij mezelf en mijn mededeelnemers. Een aantal zijn flink wat kilo’s lichter vanaf het moment dat de challenge voor ons begon. Dit heeft geresulteerd in minder medicijngebruik en een andere levensstijl. Dit is ook een van de doelen van de challenge geweest.
Voor mij heeft het ervoor gezorgd dat ik nog meer ben gaan bewegen en dat ik mij, behalve anderhalve dag ziek zijn(bedankt medisch team voor de goede en lieve verzorging), topfit heb gevoeld. Ik heb geen problemen gehad met het beklimmen van de bergen.
Wat heb ik genoten van de afgelopen 2 weken. Van het land, de omgeving, de deelnemers, het begeleidingsteam en niet te vergeten de gidsen en alle muildieren met hun begeleiders die ons geweldig hebben verzorgd.
Terug naar vandaag hebben we alle 31(!) de top bereikt. Dat is een prestatie die we wel hadden gehoopt, maar we moesten nog maar zien of we het gingen redden.
Gisteravond begon het eigenlijk al. We kregen de plannen voor vandaag te horen. Dat hield in dat we in 2 groepen naar boven zouden gaan. De 1e groep vertrok om 4 uur. Hier zaten de wat minder snelle lopers in. De 2e groep vertrok om 5.30 met de wat snellere lopers. De groepen waren ingedeeld door Rene(de Bos), de gidsen en het medisch team. Er kon niet over gecorrespondeerd worden! De bedoeling van de 2 groepen was dat we samen aan de top zouden komen, zonder dat er te lang op elkaar gewacht hoefde te worden. Het vroege vertrek zorgde er ook voor dat we om 18.30 al gingen eten en de 1e mensen al om 20.30 in bed lagen. Al met al wat zenuwachtig gerommel op de slaapzalen.
Om 3 uur gingen de wekkers af en stonden de 6 dames op onze kamer op om zich klaar te maken. Ik werd natuurlijk ook wakker en ik voelde toch al wat zenuwachtige kriebels in mijn buik. Nadat de 4 uur groep was vertrokken mocht de rest uitslapen tot 4.30 uur! Terwijl ik uit mijn stapelbed sprong zag ik door het raam in de verte de 1e groep met hun lichtjes lopen. Mooi gezicht, de nog donkere nacht en dan een groep met 20 hoofdlampen.
Onze groep vertrok ook en we gingen in een voor mij heel lekker tempo omhoog. Het was niet het makkelijkste pad ooit, dus moest er wel degelijk geklommen worden. Op 4000 meter kwamen de 2 groepen bij elkaar en konden we gezamenlijk naar de 4167 meter. Ik kon het niet laten om het laatste stuk nog een versnelling in te zetten (toch de sporter in mij) en zo snel mogelijk naar de top te gaan. Wat een mooi moment. Je kon de opluchting bij veel mensen op hun gezichten aflezen. Ook René vond het heel bijzonder dat we met zo’n grote groep allemaal boven zijn gekomen. Dat had hij nog niet vaak meegemaakt. Ronald ging aan de slag met alle foto’s die met ons gemaakt moesten worden. 15 verschillende sponsorvlaggen en elke keer weer een mooie glimlach op onze gezichten. Door het mooie weer op de top(waar we nog niet veel van hebben kunnen genieten tijdens de expeditie) zijn we ook zeker 1,5 uur boven geweest. Enorm mooie uitzichten waar we geen genoeg van konden krijgen.
Toch komt er een keer een eind aan en ben ik samen met Femke naar beneden gelopen. Gezellig gekletst en de expeditie doorgenomen. We zijn tot de conclusie gekomen dat we een hele geslaagde expeditie hebben gehad, die in ieder geval voor mij naar meer smaakt.
Morgen rest nog de tocht van de Refuge naar het dorpje Imlil van 3200 naar 1700 meter en dan met busjes naar Marrakech waar we de vrijdagavond en zaterdag nog mogen doorbrengen.
Een geweldige ervaring, die ik nooit meer vergeet!
Christel