Vanmorgen konden we “uitslapen”. Dat was wel lekker na de zware tocht van gisteren. Iedereen had ook lekkerder geslapen. Velen lagen om 21:00 uur al in de slaapzak. Rond 7:30 was iedereen aan het ontbijt. Een uurtje later waren we al weer op pad en niet veel later haalden de eerste muildieren ons alweer in. Ongelooflijk hoe onze begeleiders het elke dag klaarspelen om alle spullen (inclusief veldkeuken, tenten, matjes, medische apparatuur, water, eten enzovoort) efficiënt en snel naar de volgende plek te vervoeren.
Ibrahim in de mashtent met bakken die het regen opvangen
De dag begon met de gebruikelijke bivakrituelen: wassen/toilet, tas en rugzak inpakken, ontbijten. Voor mij komt daar elke dag een mooi ritueel bij: Mohammed, de chef van de gidsen knoopt dan het hoofddoek om en doopt mij dan om tot “mon ami Omar”. Uiteraard voorafgegaan door een uitgebreid begroetingsritueel alsof we elkaar een half jaar niet gezien hebben. Hartverwarmend!
De Arouai vallei.
We verlaten vandaag de Tifnoutvallei, dieper de Atlas in. En dat merk je: op een paar herdershutten na merk je onderweg niets meer van bewoning en beschaving. Het is erg indrukwekkend om door een gebied te lopen waar de mens zich moet schikken naar de natuur en niet andersom. De vrije natuur kan hier nog zijn gangen gaan. En dat hebben we gemerkt: het was af en toe klimmen en klauteren en vooral riviertjes en beekjes oversteken. We liepen door een erg mooi natuurgebied. Ruig, door de omringende, grijsbruine cols) en toch lieflijk door de rivieren, beekjes en groene natuur. Het was ook niet zo’n lastige tocht. We moesten ongeveer 450 hoogtemeters klimmen: van 2550 naar 3000 meter.
Bivak in Arouai vallei op 2800 meter aan de voet van Jbel Ifraouane.
De sfeer onderweg was erg ontspannen en goed. De hele groep bleef dicht bij elkaar in de buurt en halverwege kregen we van de gidsen een handjevol noten/vruchten. Iedereen is er ondertussen verzot op. Als je aan het wandelen bent is dat een welkome en gezonde versnapering. Het weer onderweg was erg wisselend. We hebben regen en wind gehad, soms ook een streepje zon. Maar overwegend was het koud en winderig. Onze fleece en regenkledij konden we goed gebruiken.
De tocht ging richting Jbel Ifraouane, 1 van de hogere cols van het Atlas gebergte. Na een tocht van circa 4 uur kwamen we aan in de Arouai vallei aan de voet van de col. We bivakkeren vlakbij de rivier op 3000 meter hoogte. Onze begeleiders hadden bij aankomst het bivak al klaar en niet veel later stond er een heerlijke lunch klaar in onze eetkamertent. Schalen met verse groenten, makreel, brood en rijst. Simpel, maar altijd lekker.
Jempie volgt zijn weg over de rotsen in het water.
Vanmiddag konden we naar eigen believen invullen. Sommigen zijn de col opgegaan om even een blik van de Jbel Toubkal op te vangen. Anderen gebruikten de vrije tijd op deze rustige wandeldag om wat bij te slapen of te ontspannen. We hebben ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om de onderhuidse bloedglucose sensors te wisselen. Daarnaast weren er nog enkele metingen en onderzoeken gedaan door de medische staf.
Onze gidsen hadden vanmiddag ook vrij en tijd om muziek te maken en te dansen. Klonk lekker etnisch en bijzonder. Lekker ontspannen sfeer in het bivak dus. Af en toe een stevige regenbui die op de tentzeilen klettert en bijdraagt aan de bivaksfeer. Maar iedereen heeft nu wel zin in de zon. De voorspelling is dat we eerst nog regen te verwerken krijgen, maar wellicht op donderdag krijgen we zonniger weer. Dat is de dag dat we de beklimming naar de hoogste top aanvatten!
Maarten loop zijn weg over modderige paden.
Voor mij is de challenge in ieder geval al geslaagd. Deze tocht is een bekroning van 9 maand hard trainen. Mijn (eerste) “top” (ervaring) is al bereikt voor we de tocht aanvatten. Ik heb geleerd om op een positieve manier om te gaan met diabetes. Door mijn leefstijl aan te passen en meer te gaan bewegen, ben ik een ander mens geworden. Bloedsuikers zijn onder controle en ik neem geen medicijnen meer. De gezamenlijke ervaring met de hele groep (deelnemers en begeleiders) motiveert mij enorm om ermee door te gaan. We zijn met zijn allen aan een mooie challenge begonnen, die ook niet af is als we hier klaar zijn in Marokko. We zullen ons allen blijven inzetten om vele anderen ook te stimuleren en te inspireren om in beweging te komen.
Bedankt Bas en alle deelnemers en begeleiders!
Jempi Moens