Zondagochtend 1:20 uur. De wekker gaat. Weinig en onrustig geslapen, want vandaag begint de Atlas Diabetes Challenge en reizen we met de groep af naar Marokko om daar uiteindelijk bovenop de Toubkal te staan. Zo ver is het nu echter nog niet. Eerst moeten we naar Marokko.
Ik wijf de slaap uit mijn ogen en trommel mijn vrouw Jacobien en dochter Elvire uit bed. Zij gaan mij wegbrengen op dit waanzinnige uur. Na een kop koffie, springen we in de auto om in nachtelijk Nijmegen Pieter op te halen. De eerste stappers komen al terug uit de kroeg, maar wij hebben een ander doel vandaag. De Challenge gaat beginnen!
Na ons door de grote hoeveelheid mensen op Schiphol heen geworsteld te hebben die ook op dit vroege uur ergens naar toe willen, zitten we eindelijk in het vliegtuig. De Boeing 737-800 van Transavia zal ons naar Marrakech brengen. Bas wordt bij aankomst in de cockpit uitgenodigd en laat onze vlag zien (zie foto).
Deze vlag zullen wij meenemen naar de top vande Toubkal.
Na aankomst moesten nog wat hindernisen genomen worden. Lange rijen voor de douane en lekke banden moesten overwonnen worden. Ook moest er beloofd worden dat de meegenomen vriezertjes weer mee zouden gaan naar Nederland. Ze mochten hier niet weggegeven worden. Dat zou natuulijk slecht zijn voor de lokale economie......
De rit naar het eerste hotel was een interessante, kapitale villa's werden afgewisseld met sloppenwijken. Schaapsherders met hun kuddes door kamelen. Van afstand konde we de Toubkal zien liggen.
In het hotel doen we vandaag rustig aan en komen we bij van de ongelooflijk lange en enerverende dag. De sfeer is goed en morgen gaan we voor het eerst wandelen in de Atlas. Vanavond denk ik eerst maar eens op tijd naar bed.
Groeten uit Marokko!
Martin