Vandaag 08:45 uur, we gaan met drie man beginnen aan 20 km wandelen, inclusief rugzak en de Atlas bergschoenen. Het is al warm in Noord Limburg, zonnetje schijnt en de thermometer geeft 19 graden aan. "Lijkt wel Marokko, zo'n mooi weer" zegt de een. "Ja maar dan zonder koffie en Limbrugse Vlaai" zegt de ander, "ik heb over 2 uur het terras al besproken". Zo lopen we samen met de kerkgangers door de straten van Beesel. De dienst begint om 09:00 uur, dan lopen wij als langs de maas.

Het begin van de laatste week voor Marokko.
Gek eigelijk. Ben 55 maar "krijg een heel apart gevoel van binnen" als ik aan de Challenge denk. Samen evalueren we het laatste jaar. Vanaf maart echt intensief bezig. Begonnen met relatief weinig bewegen (diplomatiek uitgedrukt), naar de sportschool, en iedere zondag Nordic Walking (20-25 km). De Swentibold Mars in Sittard (40 km), de 30 km van Beesel, de 7 Heuvelenweg, 120 km in de Camino de Santiago in 4 dagen, en het belangrijkste "wandelen leuk vinden en automatisch vaak doen". "Weet je dat ik mijn wandelschoenen in de kofferbak heb staan?" zeg ik, "waar ik ook ben, wandel ik". Dat had je mij een jaar geleden niet hoeven te vertellen, ik had je niet geloofd". Niet meer bewegen bestaat niet meer. Het excuus van "ik zit de hele dag op de baan" geldt niet meer. Het is een automatisme geworden, ik voel me dan beter. "Was het moeilijk" wordt er gevraagd. "Achteraf gezien viel het wel mee" zeg ik, maar ik weet dat het niet altijd gemakkelijk was. Mijn bloedsuikerwaarden, vlogen van hoog naar laag, Bram Kroon (internist) heeft moeten goochelen met de medicatie. In die tijd was ik vaak ziek, misselijk, en hoefde het niet meer. Ben niet afgevallen, dat steekt me nog het meest. Maar Elena (mijn liefde) praatte mij er telkens weer doorheen. Ook het vaak praten over de Atlas Challenge, tijdens mijn bezoeken aan huisartsen en ziekenhuizen, deed goed. De weekeinden in Twello en Ardennen, verhoogden mijn motivatie. "Als de anderen het kunnen, kan ik het ook", was een drijfveer. De grootste drijfveer was echter de onregelmatige regelmaat omzetten in regelmatige regelmaat, en je "beter in je vel" voelen.  Zo komen we al pratend aan op onze eerste rustplaats en jawel hoor de koffie en vlaai (suikervrij) staat al klaar. "Ga je jouw tante in Marokko opzoeken?", zegt de kroegbaas" veel succes, ik zal voor je duimen". Er achteraan roept hij "vergeet niet je karnavalsliedje in te leveren voor de liedjesavond, woensdag is sluitingsdatum".

Zingen op de berg
We lopen verder en Marokko is ver weg, we zijn mijn laatste karnavalskraker aan het doornemen, oefenen de tekst en de melodie, en lopen zingend in de maat verder. Op 9 oktober is de liedjesavond in Reuver en veel tijd is er niet als ik terug kom uit Marokko. "Ik oefen op de berg", zeg ik. "De hele groep kent de kraker "Ich kom zegge det ich neet kom" als we boven zijn, geen probleem". "Het liedje voor Beesel heb ik in mijn hoofd, dat maak ik onderweg ook wel af". Kijk, zo krijgt die berg ineen een dubbele functie. Een diabeteschallenge en een karnavalschallenge.
Dan lopen we een 16% helling op, en zijn weer terug in de Atlas. Nu spelen de vragen door mijn hoofd, hoe zal het gaan met de hoogte, heb ik alles bij me, vanmiddag de medicatie controleren, morgen naar de apotheek de laatste medicatie ophalen, liggen de kleren klaar. Elena gaat woensdag naar Nice en komt vrijdag laat pas terug. Zelf ben ik dinsdag, woensdag en donderdag in Berlijn op het Duitse vaatcongres. Moet zorgen dat alles klaar ligt. Gek he, ben 55 en het is net of ik op mijn eerste schoolreisje ga! Dat was toen net zo belangrijk als nu. Misschien wordt het dat ook wel, de finale naar de rest van mijn D2 leven, met een betere regelmaat. Jbel Toubkal hou je vast, ik kom er aan, en zal voor jou speciaal boven op de top mijn nieuwe karnavalskraker zingen (hopelijk met de hele groep). Ben je de eerste die het hoort.

Zo nu afsluiten en de lijst afwerken!  O ja, voor dat ik het vergeet, Bas, Petra, Henk, Suzanna, Eelco, Pieter, Rijk, Marion (prikkie), Lex, Yvonne, Karin, Helga (echootje), hartstikke bedankt voor jullie begeleiding, tot nu toe en dadelijk onderweg. Astrid, Christel, Dennis, Gokmen, Hanneke, Ibrahim, Janny. Jempi, Maarten, Martin, Paul en Samia, het wordt onze berg! Laten we die tante in Marokko eens een poepje laten ruiken. Als jullie mij naar boven slepen, sleep ik jullie naar boven. En dan het laatste: Ibrahim een e.mail schrijven en vragen of hij de tekst van "ik heb een tante in Marokko", fonetisch in het Marokkaans kan opschrijven, lijkt me leuk voor in het vliegtuig. En dan " inpakken en wegwezen... Go Marokko, Go Challenge