Het is alweer zo’n vier weken geleden dat de Nijmeegse 4Daagse plaatsvond. Alles lijkt weer business as usual, maar dat geldt niet voor mijn voeten. Die hebben nog steeds last van de naweeën van 160 kilometer lopen. Drie tenen waarvan de nagels eerst blauw werden en er nu zijn afgevallen. Eén hardnekkige blaar wil nog niet helemaal verdwijnen. Nooit geweten dat het kon: ik had een blaar onder een nagel. Heel vies. Volgens mijn wandelmaatje Susanne zag het er uit als een cherrytomaatje. Maar goed, de 4Daagse: wat mij betreft een fantastische manier om een fysieke prestatie neer te zetten. Dat is dan ook riant gelukt. Ondanks verzuurde kuiten, voeten met blaren en eigenlijk helemaal geen gevoel meer in mijn voeten, heb ik de laatste dag vrolijk over de Via Gladiola gehuppeld. Dat 4Daagse kruisje heb ik toch maar mooi in de pocket.
Maar om nu te zeggen dat de 4Daagse één groot feest is, nou nee. Niet helemaal. Ja, voor de toeschouwers, die weten precies hoe ze een feestje moeten bouwen. Hele stellages van geluidsboxen stonden langs de kant. Over dat wat er uit kwam, zullen we het maar niet te lang hebben: heel veel Hollandse schlagermuziek. Ik wist niet dat onze cultuur dat had! En veel wannabe-deejays-for-a-day denken dat als je de volumeknop zo ver mogelijk openzet, je het beste geluid krijgt. Ik, als ervaren wandelaar, weet nu dat dat niet zo is. Je krijgt vooral heel veel ruis. Niet om aan te horen! Echt pijn aan je oren. Maar daar hebben de feestende wannabe-deejays-for-a-day geen benul van, want die staan met hun kratjes bier achter de boxen. Te feesten. En gelijk hebben ze!
Hulde trouwens aan de organisatie en ook aan al die toeschouwers, zonder hen geen veertigduizend wandelaars die de eindstreep halen. Perfecte organisatie, super goede drinkwatervoorzieningen en heel veel dank voor alle verkoelende tuindouches langs de weg.
En toch vraag ik mezelf nog steeds af: waarom de 4Daagse? Veertigduizend mensen die vier dagen lang achter elkaar aan hobbelen in de hitte. Veertig kilometer per dag lopen is bijna onmenselijk en wij deden het vrijwillig vier dagen achter elkaar. En dan zijn er ook nog mensen die dit al jááren achter elkaar doen. Waarom toch? Niet omdat de wandelroutes elk jaar veranderen. Niet omdat je de gelegenheid krijgt van de natuur te genieten. Niet omdat je als wandelaar lekker je eigen tempo kunt lopen. Niet omdat alle wandelaars onderling zo gezellig zijn, want iedereen heeft de focus maar op één ding: haal ik vandaag de eindstreep? Hoe langer ik er over nadenk, hoe absurder ik het fenomeen 4Daagse vind. Waarom de 4Daagse? Ik kom er nog steeds niet uit…