Straks tijdens onze tocht naar de top van de Toubkal krijgt iedere deelnemer de glucosesensor ingebracht. Het komende weekend wordt hier uitleg over gegeven en wordt de sensor ingebracht. Als diabetesverpleegkundige heb ik hier een rol in en daarom vind ik het belangrijk om zelf eerst ervaring op te doen met het dragen van de sensor.

Vorige week heb ik 6 dagen de sensor gedragen. Dit was toch wel een speciale ervaring. Ik heb nooit problemen om iemand te injecteren of in hun vinger te prikken, maar bij mijzelf vind ik het altijd wel wat spannender. Toch maar even op de tanden bijten en de sensor zelf in de buik schieten. Het inbrengen viel 100% mee, het is gebeurd voordat je het weet. De dag daarna was wat lastiger. Het begon al in de auto. Het alarm van de monitor ging af en ik wist niet wat er aan de hand was en ik werd toch wel onrustig. De eerste nacht werd ik twee keer wakker gepiept door het alarm, daardoor was ik in de ochtend toch niet zo uitgeslapen. Tijdens een congres was ik bang dat mijn alarm zou af gaan en dat iedereen dan naar mij zou kijken. Ook moest ik 3x per dag mijn bloedglucose controleren en invoeren. Toch wel lastig waar doe je dat, ik wilde niet dat iedereen zag wat ik aan het doen was. Het was allemaal wel even wennen. Maar het was ook interessant om te zien hoe mijn glucosewaarden zijn. Het was toch wel heel duidelijk te zien wanneer ik lekker gesnoept had. Afgelopen zaterdag speelde mijn dochter met haar korfbalteam op het Nederlandskampioenschap. Dat was best een spannende dag en mijn waarden waren over de hele dag wat hoger dan de dagen daarvoor.

Gelukkig heb ik geen diabetes en heb ik deze sensor niet nodig, maar voor mensen met diabetes kan het een heel goed hulpmiddel zijn. Het geeft o.a. heel veel inzicht over hoe je bloedglucosewaarden reageren op bewegen, voeding en stress.

Het komende weekend in de Ardennen gaat het bij jullie ook allemaal gebeuren en ik ben benieuwd wat jullie ervaring met de sensor gaat worden.