Wandelen in de bergen heeft wel wat. Zo langzamerhand begin ik een beetje ervaren te worden. Ik heb diverse dagwandeltochten in de bergen gemaakt en de afgelopen 2 jaar heb ik samen met mijn man Arnold een midweek een hut tot hut tocht hoog in de bergen van Oostenrijk gemaakt. Mijn man zoekt de route uit, regelt de hutten, neemt de zwaarste rugzak en ik volg vol vertrouwen. Tot nu toe twee geweldige weken geweest. Genieten van het samenzijn, de natuur, de uitdaging, de zon, maar ook van de regen, het hebben van hoogte vrees, het afdalen langs metalen kabels, het doodsbang zijn en  toch doorgaan en je dan geweldig voelen dat je iets gepresteerd hebt wat eigenlijk te spannend was.

Toen ik vorig jaar een oproep onder ogen kreeg gericht aan diabetesverpleegkundigen om deelnemers met diabetes type 2 aan te melden voor de Atlas Diabetes Challenge was mijn eerste gedachte ‘jammer’ dat er geen diabetesverpleegkundigen gevraagd worden.

En dan, op een maandagochtend in april. Ik heb spreekuur in een huisartsenpraktijk en mijn mobiel gaat af.  Ik heb Bas van der Goor aan de telefoon en hij vraagt of ik het leuk zou vinden om een keer kennis te maken en als het klikt of ik dan zin zou hebben mee te gaan met de Atlas Diabetes Challange naar Marokko.

Ja, “natuurlijk” en “ja, ik kan het wel regelen” en “ja, ik hoef niet na te denken”. Gelijk een afspraak gemaakt en Bas beloofd mij op te halen op het station van Zwolle.

Oei, wel ff lastig want het is in september, eigenlijk zou ik weer met Arnold gaan wandelen en als bestuurslid van EADV (beroepsorganisatie voor diabeteszorgverleners) zou ik met het hele bestuur naar een congres in Stockholm gaan en mijn zoon en dochter zijn jarig precies in die twee weken dat ik weg ben.

Maar ik moet gewoon mee, want dit is uniek. Het past gewoon helemaal bij mij, het past bij mijn werk, het past helemaal bij mij idee over zelfzorg, verantwoording nemen voor je eigen gezondheid en zo kan ik nog wel meer opnoemen.

Thuis was mijn gezin razend enthousiast en vonden gelijk dat ik het moest doen. Ik geloof dat zij het eigenlijk wel stoer vonden. Arnold wil wel mee als fysiotherapeut en ach, ons reisje volgend jaar dan maar weer.

Mijn werkgever Florence ook al zo positief; “Echt iets voor jou, moet je doen.  Zou goed passen bij jouw cursus “diabetes en bewegen” en de beweegkuur”.  Er worden gelijk plannen gemaakt voor een weblog aan te maken en er moeten foto’s genomen worden in een hele echte foto studio. Mijn collega’s willen mijn spreekuren wel overnemen dus …………..

En dan sta ik op een mooie zonnige woensdagochtend op station Zwolle te wachten op Bas. Nou niet iemand die je over het hoofd ziet, rood haar, enorm lang maar ik zie hem niet. Toch maar ff bellen. Ja, hoor zit hij gewoon al bij Henk Bilo op de kamer te wachten en was vergeten dat hij mij zou op halen.

De taxi rit naar de Isala kliniek was gezellig en het gesprek met Bas, Henk en Petra maakte alleen maar dat ik nog meer zin heb in de Challenge. Gelukkig hoefde niemand lang na te denken en YES ik ga mee!!!!!!!!!!!!

O ik ben vergeten mijzelf voor te stellen. Ik ben Yvonne Jongenburger, ben getrouwd met Arnold en ik heb drie kinderen Jeanne, Michael en Sylvia. Ik woon in Den Haag. Oorspronkelijk ben ik opgeleid tot revalidatie verpleegkundige, daarna heb ik gewerkt als wijkverpleegkundige en sinds 1999 werk ik als diabetesverpleegkundige bij zorgaanbieder Florence in Den Haag. Daarnaast ben ik erg druk als bestuurslid van EADV .

Ik heb zelf jaren lang gekorfbald bij de korfbal vereniging VEO uit Voorburg en momenteel ben ik trainer/ coach van de A jeugd. Ik probeer minimaal 2x in de week naar de sportschool te gaan, op zondagochtend vroeg wandel ik in het het Delftse Hout, een prachtig natuurgebied achter mijn huis.           

In augustus word ik 50 en ik vind het geweldig  om in dit jubileum jaar een dergelijke uitdaging aan te gaan.