Als sportman droom van je van het spelen van geweldige wedstrijden op het allerhoogste niveau. Na lang trainen, het overwinnen van tegenslagen en het geven of krijgen van steun van je teamgenoten lukt het dan soms om een finale te halen en die zelfs te winnen. Het is een onbeschrijflijk gevoel dat ik in mijn sportcarrière meerdere keren heb mogen meemaken. Na mijn afscheid als volleyballer had ik niet verwacht dat intense gevoel nog eens mee te maken. Een foute inschatting. In oktober 2008 staat een team van 18 mensen op de 5895 meter hoge top van de hoogste berg van Afrika, de Kilimanjaro. De emotie die vrijkwam op het moment dat we die teamprestatie behaalde kwam heel dicht bij het gevoel dat ik als sporter meemaakte na een gewonnen finale. Over 8 maanden staat er weer een bergtop op het programma. De 4167 meter hoge Jbel Toubkal in Marokko. Deze keer gaan er geen mensen met diabetes type 1 maar mensen met diabetes type 2 mee. Mijn eerste indruk van het team is dat het een actieve, betrokken groep is. Sommige hebben nog de nodige voorbereiding te gaan anderen zijn al begonnen. Voor mij staat een ding vast: We gaan er allemaal voor zorgen dat we het hele team op de top komt en dat we onze finale gaan winnen.