Het was vandaag 25 juni weer een hele leuke wedstrijd in Stiens. Het was derde keer dat ik aan deze wedstrijd meedeed. De eerste twee jaar was het erg mooi weer. Vandaag was het koud en regenachtig. Het water in het kanaaltje had een temperatuur van 17 graden. Dit was in het begin erg koud, maar na een aantal meters zwemmen wend de temperatuur wel.
Sander (1e), Rowan (2e) en Guus (3e) tijdens de triatlon van Stiens.De eerste honderd meter kon ik het volhouden om te borstkrollen, toen heb ik een tijdje de schoolslag gedaan. Na het draaipunt op 125 meter zat er een jongen net iets voor mij en dat irriteerde. Ik dacht nog even de borstkrollen dan zit hij tenminste achter mij. Toen gauw door naar de trap er uitklauteren en gauw naar het parkferme om mijn schoenen aan te trekken, mijn helm op te doen en mijn fiets te pakken. Op dit moment voelde het alsof mijn lijf in een hypo zat . Op de fiets niet vergeten de vloeibare koolhydraten te drinken.
De eerste ronde van 3 km fietsen ging erg goed, daarna begon mijn maag pijn te doen. Even wat ingehouden en wat water en vloeibare koolhydraten gedronken. Aan het einde van de derde ronde trok de maagpijn gelukkig weg. Net op tijd voor het lopen. Het lopen ging goed. Vier ronden met een totale afstand van 2600 meter. Onderweg nog twee dextro’s opgegeten. Martin mijn trainer heeft nog even met mij meegelopen om te informeren hoe ik mij voelde en zei nog dat ik rustig moest blijven ademhalen.
Guus fietst met het logo van de Bas van de Goor Foundation op zijn wielershirt. Geheel toevallig zit het logo daar waar de suikers zitten.
Het lopen is mijn moeilijkste onderdeel, ik train elke week op de techniek bij de club en ik merk wel dat het gelukkig steeds beter gaat. De finish was in 40 minuten en 26 seconden. Een derde plek waar ik heel trots op ben. Weer voelde mijn lijf alsof ik in een hypo zat, na prikken bleek in op 11,3 te zitten. Ongeveer gelijk aan waar ik op vertrokken was. Geen hypo dus, maar gewoon heel veel gegeven. Want vaak is het moeilijk te voelen of je een hypo hebt of dat gewoon je spieren in je lichaam wat moe zijn van de inspanning door het sporten. Het was weer een heerlijke wedstrijd. Ik heb alles gegeven en met een fijn gevoel de eindstreep weer gehaald.
Hoe bereid ik me nu voor op een wedstrijd als hierboven?
De week voor de wedstrijd wel lekker trainen maar na woensdag ga ik niet meer voluit op een training. Vrijdag heb ik geen training dus dat komt goed uit. Een rustdag voor de wedstrijd op zaterdag. Als het even kan eet ik vrijdagavond pasta en ga ik rond 8 uur naar bed om te proberen op tijd te gaan slapen.
Guus tijdens een trainingsronde op de wielerfiets.
s’ Morgensvroeg gewoon twee tot drie plakken brood met heel dunne ham er op. Geen melk, want dat geeft slijm in de wedstrijd. Twee uur voor de wedstrijd bloedsuikers controleren en nog een banaantje of een koek en een bidon water of suikervrij ranja. Een uur voor de wedstrijd nog eens prikken hoe de suikers zijn. Beneden de 6 dan nog een iets eten zijn ze boven de 13 dan een klein beetje corrigeren. Niet te veel want ik weet nooit zeker of het adrenaline voor de wedstrijd is of een tekort aan insuline wat er voor zorgt dat de waardes te hoog zijn. Een half uur voor de wedstrijd nog een keer prikken en dan neem ik ook wat vloeibare koolhydraten. Ik prik dan nog een laatste keer 5 minuten voor de start ik hoop dan tussen de 8 en de 10 te zitten. Dat is de meest ideale uitgangspositie.
Ik weet dat ik met het zwemmen best veel kan zakken, vandaar dat ik twee bidons op mijn fiets heb zitten 1 met vloeibare koolhydraten en 1 met water en met mooi weer een beetje zout erin (zo weinig dat je het niet proeft). Onder het lopen eet ik vaak nog twee tot 4 dextro’s. Wel moet ik na de wedstrijd in de gaten houden dat deze niet nadreunt ofwel dat ik niet te veel hypo’s krijg. Zondagavond beginnen we dan weer te trainen. Lekker zwemmen, na een wedstrijd meestal techniek oefenen en geen bootcamp training.
Gelukkig geniet ik nog net zoveel van het triathlonnen als voor dat ik mijn diabetes kreeg.
Guus Pigge